Bobeldijk 100 (witte huis) vervolg 3

Als er iets is wat Bobeldijk 100 typeert dan is het wel “Schuitemaker”. Uit het privé archief een oudste foto die omstreeks 1903 genomen moet zijn, en die diende als inspiratiebron voor het huidige huis. Op de de voorgrond mijn voorouders. Links op de foto mijn over-grootouders Simon Schuitemaker en Dieuwertje Visser, toen resp. ongeveer 27 en 24 jaar. De dreumes op de arm van Dieuwertje is mijn oudtante Trien, eerste van drie kinderen. Het tweede kind, Jacob, werd mijn opa, en de jongste, Arie(n) geboren in 1911, trouwde nooit en bleef er zijn hele leven wonen. Rechts op de foto staan mijn over-over-grootouders. Arien Schuitemaker en Trijntje Nierop, resp. ongeveer 60 en 54 jaar oud. Het huis was destijds dubbel bewoond. Let op de levensboom boven de leugendeur en de perfecte symmetrie van huis én interieur. De 2 rechtse bomen staat nog steeds. Wanneer het huis gebouwd is mij niet bekend. Tijdens de “demontage” van het oude huis kwamen we tussen de verschillende lagen behang oude kranten tegen van ver vóór 1900. Van iedere oude behanglaag (totaal 6) hebben we een stukje weten te redden, dat hangt nu ingelijst in onze woonkamer.

de jaren 60 In 1960 waren mijn overgrootouders 60 (!) jaar getrouwd. Links de foto die deze mijlpaal markeert, inclusief de ereboog die waarschijnlijk door de buren was neergezet.  Het huis is nog zoals in 1900, er is ook een stenen schuur bijgebouwd, hierin werden o.a. de tulpenbollen gepeld en bewaard. Mijn overgrootouders zouden ook hun 65 jarig huwelijksfeest nog vieren, en haalden hiermee destijds de krant. Opoe, inmiddels de 80 gepasseerd, was optimistisch dat zijen Simon de 70 jaar ook nog wel zouden halen ; het enige wat ze moesten doen was blijven leven.  Qua gezondheid had dat ook best gekund, beiden waren nog zeer fit. Helaas mocht dat niet zo zijn. Beiden overleden vrij kort daarna in dezelfde nacht.  Het verhaal wat rondging in het dorp was zo mooi, dat je zou wensen dat het waar was  : Simon zou vroeg in de nacht zijn overleden, en het verdriet van Dieuwertje zo groot, dat ook zij kort daarna is “heengegaan”. Minder romantisch maar meer waarschijnlijk is  dat een koolmonoxidevergiftiging als gevolg van een slecht werkende kachel de werkelijke oorzaak is geweest. Hoe het ook zij, de jongste telg uit het gezin, Arie (inmiddels ook een vijftiger) bleef er tot op hoge leeftijd zelfstandig wonen.

de jaren 70 – 90 Oudste broer Jacob was wél het huis uit gegaan, getrouwd, en na verschillende omzwervingen -op de Bobeldijk dat dan weer wel, en één keertje daarbuiten- neergestreken op de Slagterslaan, het eerste huis links over de brug.  Met vrouw en twee kinderen ; Dieuwertje Neeltje en Matthijs Simon. De laatste zou mijn vader worden. Daarover later meer.

Op Bobeldijk 100 bleef de tijd intussen een beetje stilstaan. Arie bleef verstoken van allerlei nieuwigheden als platenspeler, auto, telefoon en bleef gewoon op petroleum koken. De krant werd dagelijks zo’n beetje uit het hoofd geleerd.  Buurman die het hek schilderde werd al fietsend droogkomisch begroet met “Môge Rembrandt”, en de 4 (korte) telefoontjes die hij per jaar pleegde (op Bobeldijk 59) waren naar de kapper, waarbij hij op steevast op dezelfde wijze  een afspraak maakte : “Heb je nog een plekkie ruim voor me vanmiddag?”

Ook zijn verjaardag bevatte ook zo’n traditioneel element : altijd waren er s’avonds pick-up worstjes. Wél kwam er een nieuwe voorgevel in het huis. Dakkapel, leugendeur en de 4 boograampjes werden geslachtofferd aan de trend van de jaren ’70 : het doorzonprincipe. Grote ramen, enkel glas, de  fossiele brandstoffen waren in die jaren nog niet zo schaars en daarom vrijwel gratis, dus dat kon toen nog prima. Ook centrale verwarming werd aangelegd, en dat liet hij merken ook. Voor mijn gevoel is het daarna nooit meer onder de 25 graden geweest in huis. Kabeltelevisie bleek ook een succes, maar dan wel het nieuws en de actualiteitenrubrieken. Al dat bloot op de commerciële zenders vond ie maar niks. En met zo’n leventje kabbelt de tijd dan rustig voorbij. In 1991 werd in goede gezondheid de 80-jarige leeftijd bereikt, waarbij de buren (“rondom 100”) hem in het zonnetje zetten en diverse kaartjes stuurden. Tot het moment dat hij niet meer wilde omdat het hem te veel en te zwaar werd. In 1999 verhuisde hij naar de Berkenhof, waar hij in 2001 op 90-jarige leeftijd overleed. Zittend, kort na het avondeten, want de 2 boterhammen en het glas melk had hij nog keurig opgegeten.

1999 – heden Zoals beloofd nog een derde deel in de korte, enigszins willekeurige, geschiedenis van het huis Bobeldijk 100. Toen Arie in 1999 vertrok mochten en konden wij het “boeltje” kopen. We hadden een jaar of 10 daarvoor al met hem afgesproken dat we,  als hij er ooit nog eens uit zou gaan -of dat nou horizontaal of verticaal was- wij het van hem zouden willen kopen. En Arie was een man van woord, dus zo gezegd zo gedaan.

In eerste instantie dachten we nog met een flinke verbouwing een heel eind te komen, maar al snel bleek het oude huis bij lange na niet te voldoen aan de wensen van een jong gezin anno 1999. Dat er in de slaapkamer binnen klimplanten groeiden door een enorme scheur in de buitenmuur speelde daar ook in mee, maar dat terzijde.

Eenmaal het besluit genomen om te slopen en nieuw te bouwen moest het wel op het oorspronkelijke huis lijken. En op één van onze inspiratietochtjes door West-Friesland reden we op de Koewijzend in Zwaag langs “ons”  huis, althans de stijl die we wilden.  Gestuuct in blokmotief, met originele oude dakpannen. We trokken de stoute schoenen aan, belden aan en -het moest zo zijn kennelijk- toevalligerwijs bleek de bewoner ook de architect van het huis.

Huis, BobeldijkNa een aantal goede gesprekken leidde dit tot het ontwerp en de bouw van het huidige huis. Verschillende dingen van het oorspronkelijke huis konden we opnieuw gebruiken, bijvoorbeeld een lambrizering, dakpannen (de oude holle) en een partij plavuizen die we overwoekerd door aarde en mos in de tuin aantroffen. Stukjes van de 6 lagen behang (met daartussen oude kranten) die we achter de schoorsteen aantroffen hangen nu ingelijst in de kamer.

Bobeldijk 100. Een heerlijk nieuw, oud huis.

Dit vind je misschien ook leuk...